در تلاطم زندگي پر دردو رنج از پس سكوتي تلخ و روشنايي كور كننده ي خورشيد

ناگهان چشماني سياه چشماني به رنگ شب به زيبايي و جذابيت غروب در آن روشنايي سو سو ميزند

و من را به سوي خود مي كشد

اما افسوس كه مانند سرابيست در بيابان... او چون ماه و من انساني كه تنها لذتم تماشا كردن ماه است

افسوسهاي بي پايان زندگي حسرتهاي فراوان زندگي پوچ ...هدف حقيقت. اما اين هم سرابيست

چشمان سياه تورا در نور كور كنندي خورشيد مي جويم اي فرشته ي تاريكي

اي تكميل كننده ي ذهن من

هر روز به چشمان سياهت مي نگرم و سياهي چشمانت وجودم را در اغوش مي گيرد

وسرمايي در وجودم رخنه مي كند

ان زمان كه مرا در اغوش بگيري سرماي وجودت قلبم را از تپش باز مي دارد

ومن در تو حل مي گردم

من را در اغوش بگير تا در سرماي وجودت نيست شوم

لحظات خاموشی سياهی چشمانت

به ميان روياهايم می ايد نجواهايی از انسو

صدايم می کندزجرم می دهد

فرشتگان محافظ در خوابند

اشک در چشمانم

از اعماق سايه ها فرا می رسد