حقته بكش بدبخت 

                هر چي انتظار بكشي نمياد 

               تمام علفهاي دنيا هم زير پات سبز شه 

               نمياد.خربزه خوردي پاي لرزش هم بشين

                چوبش هم ميخوري نوش جونت بخور

               چوب سادگيته چوب صداقتته چوبه

               چوب عشق پاكته چوب وفاداريته بيچاره

              اصلا حق منو تو وهمه عاشقهاي دنيا

             از اين بدتره.هر چي بلا سرمون بياد باز

           حقمونه چون نميدونستيم خدا عشقو افريد

          واسه رنج كشيدن چون نمدونستيم عشق

          يعني عذاب چون نميدونستم خدا يه جايي

          داره به اسم جهنم عشق....

آرامگاه عشق

  شب سیاه ، همانسان که مرگ هست
  قلب امید در بدرومات من شکست
  سر گشته و برهنه و بی خانمان ، چو باد
  آن شب ،‌رمید قلب من ، از سینه و فتاد
  زار و علیل و کور
  بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف
  در بیکران دور
  افتاده بود ،‌سکت و خاموش ، روی کور
  گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار
   در سایه ی سکوت رزی ، پیر و سوگوار
   بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار
  بر سر زدم ، گریستم ، از دست روزگار
  گفتم که ای تو را به خدا ،‌سایبان پیر
  با من بگو ، بگو ! که خفته در این گور مرگبار ؟
  کز درد تلخ مرگ وی ، این قلب اشکبار
  خود را در این شب تنها و تار کشت ؟
  پیر خمیده پشت ؟
  جانم به لب رسید ، بگو قبر کیست این ؟
  یک قطره خون چکید ، به دامانم از درخت
  چون جرعه ای شراب غم ، از دیدگان مست
  فریاد بر کشید : که ای مرد تیره بخت
  بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
  بر سنگ سخت گور
  از بیکران دور
  با جوهر سرشک
  دستی نوشته بود
  آرامگاه عشق